CODZIENNOŚĆ  wystawa malarstwa Katarzyny Środowskiej i rzeźb Leszka Michalskiego.

24.06.2021 – 08.07.2021

Spotkanie z Artystami, w dniu 24.06.2021 w godzinach: 17:00 – 21:00.

Kilka słów na temat wystawy.

Malarstwo Katarzyny Środowskiej wypełnia spokój. W konsekwentnie tworzonej kreacji przestrzeni panuje ład i porządek geometrycznych podziałów oraz stonowanych barw. Charakterystyczny dla obrazów Artystki pejzaż, nie posiada zbędnych elementów. Są to zazwyczaj płasko malowane plamy spokojnego nieba i wody. Patrząc na te przestrzenie, niemal czuje się ciepło wakacyjnego dnia. Długa linia horyzontu ciągnie się przez płaszczyzny prac, dając poczucie pewnej kontynuacji. Tam, gdzie jeden obraz się kończy, zaczyna się kolejny. Prace Katarzyny Środowskiej tworzą niezwykle spójną całość, wzajemnie uzupełniających się syntetycznych układów. Płaszczyzny przenikają się, tworząc pole minimalistycznego, uproszczonego tła dla działań bohaterów. Można odnieść wrażenie, że ci żyją w tej ogromnej niedookreślonej przestrzeni i tylko czasem przekraczają granice płótna, dając się podejrzeć oraz uchwycić Artystce. Wrażenie to potęguje sposób malowania postaci – skupionych na swoich codziennych zajęciach, którym oddają się w pełni, zazwyczaj umieszczonych gdzieś z boku całej kompozycji, często stojących tyłem i patrzących w dal. Artystka doskonale posługuje się językiem figuracji, przetworzonym na potrzeby swojego oryginalnego stylu. Czystość formy jest elementem kluczowym dla malarskiego stylu Katarzyny Środowskiej. Widać to szczególnie w przypadku prac architektonicznych, będących na pograniczu abstrakcji. W tych pracach można zaobserwować coraz mocniejsze odejście od realizmu w stronę głębokiej syntezy. Architektura w obrazach Artystki jest kompilacją geometrycznych podziałów podyktowanych układem prostych brył, które niekiedy zdają się przenikać do bardziej tradycyjnych realizacji malarskich. Połączenie tych dwóch ścieżek artystycznego rozwoju, na których głównie skupia się Artystka, pozwala dostrzec bardzo ciekawy głos współczesnego malarstwa, które nie boi się wychodzić poza granice definiowanych nurtów i łączyć elementy pozornie zarezerwowane dla dwóch odmiennych prądów malarskich.

Głównym tematem artystycznych zainteresowań Leszka Michalskiego jest człowiek i to, co go otacza. Twórca od lat pozostaje wierny małym formom rzeźbiarskim, tworzonym metodą wosku traconego. Ta technika, dzięki której powstają wyłącznie obiekty unikatowe, jest szczególnie istotna w kontekście tworzonych przez Artystę serii, takich jak prezentowane na wystawie „Stado”, czy „Biutlesi”. Mimo, iż pozornie bohaterowie rzeźb Leszka Michalskiego pod względem wizualnym mają ze sobą wiele wspólnego, to każda z nich jest inna. Każda posiada indywidualne cechy i właściwe sobie „niedoskonałości”. Artysta w charakterystyczny sposób bawi się proporcjami ludzkich i zwierzęcych sylwetek. Są to postacie o pozornie znajomych kształtach, ale w jakiś sposób również obce. Wpływa na to celowa deformacja głów i kończyn, uproszczona lub zniekształcona forma, która jednak nie budzi w odbiorcy negatywnych uczuć. Wręcz przeciwnie – jak sam określa swoje rzeźby Artysta, są to „osobniki niezbyt ładne, ale miłe”. Tym samym Twórca spogląda ponad powierzchowne piękno, uwypuklając to, co niewidoczne na pierwszy rzut oka. Leszek Michalski eksperymentuje z nowymi formami, wpisując się w pewien kanon, w którym istotną rolę odgrywa umiejętność patrzenia na figurę z przymrużeniem oka. Bohaterów swoich rzeźb przestawia z ironią, skupiając się na detalach – atrybutach, sugerujących odbiorcom właściwe znaczenie. Najistotniejsze nie jest bowiem to, co na zewnątrz, ale cała gama wewnętrznych uczuć i doznań, a także to, co je kształtuje, czyli relacje międzyludzkie.

Kuratorka wystawy: Paulina Świerczyńska-Brzezińska

 

Link do wydarzenia